Sa Bawat Higop ng Kape…(a prose poem)

Tila hindi na niya pansin ang dati ‘y malinamnam at humahagod sa sikmura na dala ng mainit na kape. Ngayon ay madalas itong naiiwang malamig na kasa-kasama ng palutang-lutang na damdamin. Pilitin mang arukin ang sanhi ng kirot ay lalo lamang nadaragdagan ang sanlibong mga tanong na iyong iniwan.. Bakit? Bakit nagkaganoon? Anong naging  pagkukulang gayo’ng  ibinigay na ang lahat? o sadya talagang  nakakasawa rin ang sobra? Tanong at tanong din lamang ang kayang  sumagot sa bawat tanong. Hahayaan na lamang maging malabnaw ang lahat. Isang pamatid uhaw sa bawat pagkapilas ng mga araw. Umaasa na sa pagkahulog ng buwan ay may sisiwang din na liwanag. Nagbihis ng bagong yuniporme. Naghanda sa pagharap sa bagong umaga. May lamat man ang tasa ay ­­— umaasa na bukas sa pag-gising niya ay muling malalasahan  ang tamis at init na dala ng bagong umuusok na tsokolate “E”.

Leave a Reply

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: