Doctors (a novel) Chapter 3 – Ike

Chapter 3 – Ike

 

” It is the duty of the doctor to prolong life and it is not his duty to prolong the act of dying.”  – Thomas Horder

 

 

“Aray, nako po ang sakit ng tadyang ko anak at di ako makatayo. Mali yata bangon ko… pakitawag mo nga daddy mo.”

“Sige po.” nagmamadaling tumakbo sa ama si Ike

“Oh, napaano ka honey?” tanong ng asawa

“Daddy, uwi na ba tayo at tapos na ang picnic natin dito sa park?”

“OO anak kasi sumasakit ang balakang ng mommy mo kaya kelangan ko siyang patingnan kay Doctor Suarez!”

Tinawagan kaagad ni Mayor  si Doctor Suarez bago pa man nito dalahin sa San Pablo Medical Center ang asawa nito. Duon na lamang daw niya dadalahin ang asawa nito kasi maskompleto ang gamit. Agad din namang sumunod ang doctor kahit na may tinitingnan pa itong pasyente sa Lopez hospital.

“Hello Mayor, ano po maitutulong ko at napatawag kayo?” sagot ng doctor

“Emergency kasi biglang nanakit ang kanang balakang ng asawa ko. Papatingnan ko sayo at di-diretso na kami sa San Pablo ha! Bilisan mo!” utos nito

“Nakop, may pasyente po ako ditong bata na malubha ang lagay eh.”

“Malubha na pala eh… Baka naman di na din yan magtatagal eh ang misis ko ay namimilipit sa sakit… Syanga pala yung sallary increase mo ay aprobado ko na…   Ano tutuloy ba ako?”

“Ah…eh…opo! OPO! nagbibihis na nga po ako…” taranta ng madinig ang good news sa matagal na nitong hiling na inkremento sa sahod

Nang marating ng pamilya ni Ike ang Hospital sa kabilang bayan ay medyo nawala na ang sakit sa baywang ni Gng. Helen at naandoon na nga ang doctor sa labas ng lobby at nag-aantay sa pasyente nito.

“Good Afternoon po Mayor! Mukha naman po OK si Mrs. Helen ah!”

“Anong palagay mo sa akin Doktor Suarez…sinungaling!” paangil na sagot ng Mayor

“Ah…eh… hindi po ganoon ang ibig kong sabihin…pasensya na po Mayor… sige po at diretso na natin sa obseration room.” mahinang paliwanag nito at nakangise na sa pagkakapahiya, kung mababawi nga lamang ang nasabi na kaso ang nasabi na ay nasabi na.

“Oh Yaya, duon muna kami sa loob ng kwarto at samahan mo sa canteen si Ike para magmeryenda ha.” utos nito sa nakatulala pa ring katulong

“Sige po Mayor….” sagot ng tarantang yaya ni Ike

“Ano na ang nakita mo sa CT Scan ng asawa ko doctor?”

Ring…Ring… walang tigil ang telepono ng Doktor sa pag-Ring

“Excuse me Mayor at sasagutin ko lang po ang cellphone ko kasi sa Lopez Hospital po at baka emergency.”

“Bilisan mo!”

“May sakit po si Misis na MS o Multiple Sclerosis ngunit Stage I lamang ito kaya wala tayong dapat ikabahala. Reresitahan ko na lamang kayo ng gamot na ipapainom nyo sa kanya. Mabuti rin po ay huminge kayo ng second opinion sa Maynila kasi mas-kompleto sila ng gamit duon.”

Apat na taong gulang pa lamang si Ike ng panahong ma-diagnosed ang sakit ng ina nito na si Gng. Helen na may Stage I, Multiple Sclerosis ito. Pinatingnan pa ng Mayor ang asawa sa apat na Hospital sa Maynila upang masigurado ngunit iisa ang kasagutan.  Mabagal naman daw ang progreso ng sakit sabi ng mga Doctor at ayon sa istatistika ay wala namang namamatay dito kundi sa kumplikasyon lamang kung lumala na. Masbata ang edad ay masmalaki ang tsansa na mabuhay ng normal kahit dala-dala ang karamdamang ito dahil wala pang lunas na nadidiskubre para rito. Ang Ina naman ni Ike noon ay 35 years old pa lamang kaya huwag daw silang mabahala basta regular itong magpapa-kunsulta. Kung ano mang ibang kakaibang maramdaman nito ay huwag mag-atubiling patingnan.

Dumaan naman ang ilang taon at walang kakaibang naramdaman ang ina ni Ike. Inalagaan nitong mabuti ang kaisa-isang anak. Hindi na nagkapatid ito dahil ipinagbawal ng mga doktor na mabuntis si Gng. Helen dahil baka daw ito ang gumising sa natutulog na sakit nito. Sinunod naman nila kaya nagpa-ligate na ito. Mahal na mahal kasi ni Mayor ang asawa niya.

Lumaking mabait at masipag mag-aral si ike. Madalas sabihin ng mga guro nito sa magulang na parating nagna-number 1 sya sa klase. Ewan nga lamang kung totoo o sumisipsip lamang ang mga guro kay Mayor Bautista pero paniwalang-paniwala naman ang mga magulang ni Ike. Nakikita din naman nila kung gaano ito kasipag magbasa ng mga libro kaya walang pagdududang pumasok sa utak nila.

“Anak…tumawag si Gng. Baston at ikaw daw ang magiging Valedictorian sa pagtatapos ng elementarya mo. I’m so proud of you Son!” Kahit anim na buwan pa ay ipina-alam na ng principal sa ina ni Ike. Nais kasi ng Principal na dagdagan ang nakukuhang binipisyo ng mga guro sa City Hall, yun ay ang tinatawag na Living Allowance. Noon ay P1,000 pa lamang ngunit ng madinig ni Mayor ang magandang balita sa anak ay dali-dali nitong inaprobahan na maging P1,500 ito. At ikinatuwa naman ito ng lahat na mga guro sa paaralan. Sana daw ay madami pang anak si Mayor!

“Pasensya na Glenda at James kung ako ang naging Valedictorian kahit alam ko na masmatalino kayo sa akin.” paghingi ng paumanhin ni Ike sa mga kaibigan dahil alam nya na hindi siya deserving para duon. Oo nga’t matalino siya pero sa lahat ng pagsusulit ay nakakalamang ang dalawa.

“Huwag mo intindihin ‘yun. Ok lang talaga at hindi mo din naman gusto ang pangyayari eh.” sabi ng dalawang bata

“Magkaka-ibigan tayong tatlo diba?” tanong ng malungkot na si Ike

“Syempre…ikaw pa!” sabay tawanan

“hindi tayo magkakahiwalay hangang sa high school at college!” pangako nila sa isat-isa

“Promise!” sabay-sabay ng hawakan ng kamay at halakhakan

Sa High School ay seryoso na ang pag-aaral ni Ike. Nakikipaglaban siya sa dalawa sa pataasan ng grades sa mga pagsusulit. Alam nya kasi na patapos na ang termino ng kanyang ama kaya kung ano man ang makuha niya sa pagtatapos na medalya ay dahil iyon sa pagsusumikap niya. Ipagmalaki man siya ng mga magulang ay taas noo niya itong tatanggapin. Hindi tulad noon na kay dami niyang naririnig na kesyo kaya siya ang napipili madalas sa kahit anong paligsahan ay dahil Mayor ang ama nito.

Mabilis tumakbo ang panahon at naging ganoon din ang bilis ng pagdami ng mga sintomas sa sakit ng ina ni Ike. May ilang gabi na naririnig niya ang ungol ng ina sa kwarto nito. Ayaw din kasing ipahalata sa kanya ang kalagayan ng Ina kaya’t madalas ay nagkukulong ito sa kwarto.

“Anak, aalis muna kami ng ina mo at duon muna kami sa Maynila ng ilang mga araw ha. Bahala na muna ang yaya mo tumingin sa ‘yo at darating din ang tiya Minda mo. Pinakiusapan ko na dumito muna.”

Madalas nga ay ang Tiya Minda na ang nag-aasikaso kay Ike. Ito ang kapatid ng ama niya na isang matandang dalaga. Tuwang-tuwa naman ito sa kanya kahit noong maliit pa siya. Mukhang guwapo at mukhang mabait ang parating sinasabi nito. Siya ang paborito nitong pamangkin at sinabi niya sa kuya niya na siya ang mag-aalaga at susubaybay hanggang sa paglaki nito. Naging pangalawang ina na niya ito.

“ Tiya kailan po  ba ang balik nila daddy at mommy? Diba nila nasabi po sa inyo?”

“Walang kasiguraduhan iyon dahil magpapagamot ang mommy mo.”

“Ano ba yung sakit na MS?”

“Wala pa naka-di-diskubre ng saktong dahilan kung saan at kung ano talaga iyon. Puro tiyorya pa lamang, iyun ang nabasa ko sa libro.”

“Sige nga po at maghahanap ako ng libro sa kuwarto ni daddy kasi noong isang araw ay may nakita akong medical books na binigay si Doc Suarez sa kanya.”

“Sige kunin mo nga ng magkaroon tayo ng malaking edeya kung ano ‘yon!” at mabilis na naghalungkat si Ike sa drawer ng ama

“Tiya heto po ang nakasulat at ang Etiology daw po ay unknown. Ano kaya yung etiology? Tapos ang theory po ay autoimmune daw… ano naman po kaya ibig sabihin noon? Napakaraming stages nito po, hanggang limang classification din. Hilo na po ako!” nahiga si Ike sa sofa at patuloy na nagbasa ngunit ‘di naman nito lubos makuha ang napakaraming terminolohiya na medikal.

“Sign and symptoms ay memmory loss, weakness, spasticity, numbness, blindness, irritability, psychological changes… ano ba ito at napakarami namang nakasulat na sakit pero ang nakikita ko lamang naman kay mommy ay ang panghihina nito at panga-nga-yayat. Hindi ko talaga maintindihan at baka masyado lang malubha ang pasyenteng nasa libro.Exagerated naman ata.”

Inabot ng kung ilang linggo ang Ina nito sa Maynila at ng bumalik ay nasa upuan na itong de gulong. Naninigas ang mga kalamnan at mapapansin ang sobrang pangangayayat ng katawan. “Akala ko ba ay magpapagamot ito ngunit bakit parang maslalong lumubha ang kanyang kalagayan.” Tanong niya sa kanyang sarili.

Nakatingin sa malayo ang Ina na parang ayaw siyang tingnan at hindi naman din magawang magtanong ng diretsahan ni Ike dahil sa magkakahalong emosyong nadarama. Kasiyahan sapagkat muli niyang makakasama ang magulang, lungkot ng makita ang kasalukuyang kalagayan ng ina na noong umalis ay nakangite at ngayon ay tulala na ito na parang hindi siya nakikita, at takot sa hindi maipaliwanag na sitwasyon at sa nababakas na pagkatuliro ng ama.

“Sige na Nurse at ipasok n’yo na siya sa kanyang kwarto. Pakisamahan mo nga Inday at ituro ang lahat ng kailangan nila.” Utos ni Mayor sa katulong at sa dalawang bagong Nurse ng Mommy niya

“Dad- – – dy ano nangyari kay Mommy?”  napapaluhang tanong niya

“Mamaya ko na ipapaliwanag anak at madami akong aasikasuhin.” tumalikod na ito at tinungo ang telepono saka isa-isang pinagtatawagan ang mga katrabaho ng ama at ang huli ay si Doctor Suarez

Sa higaan na lamang naratay ang Ina ni Ike. Hindi na ito makausap ng maayos. Nalaman na lamang niya ng mga sumunod na araw na ang dating dormant na sakit ng ina ay naging rapid-progressive. Ibig sabihin ay hindi na bumabalik sa normal bagkus ay mabilis na lumalala pa at nadadagdagan ang mga sintomas nito. Ang mga nabasa niya noon sa libro ay sunod-sunod na nakikita na niya sa Ina. Kumawala na ang atensyon ng Ina dahil naapektuhan na daw ng plaques ang frontal brain nito, yan ang narinig niyang paliwanag ni Doctor Suarez sa ama.

Kung walang pasok sa eskwela ay naglalagi na lamang si Ike sa kwarto kapiling ang ina nito. Pinagmamasdan ang patuloy na pamamayat na ina. May mga sandaling tinatawag ang pangalan niya ngunit kahit anong lapit niya dito ay hindi siya makilala. Kapag nakakaramdam ng sakit sa kalamnan ang ina ay pangalan ni Ike ang binabangit nito. May mga luhang pumapatak sa mata ng ina habang namimilipit sa kirot nanararamdaman. Agad tatawagin ni Ike ang Nurse at agad naman nitong i-ineksyunan ng pangpakalma at pampatulog upang ‘di na ito magsisigaw pa kundi’y malalagot sila kay Mayor.

Mabilis na lumipas ang panahon at isang taon na lamang ay graduation na muli ni Ike. Wala na sa posisyon ang ama nito bilang alkalde ng Sariaya kaya pihadong hindi na siya ang magiging Validectorian at isa pa sa kadahilanang hindi naman na niya napagbuti ang pag-aaral. Wala na ang konsentrasyon niya. Bibihira na ang tahimik na gabi sa bahay nila sapagkat halos gabi-gabi ay binabasag ang katahimikan sa panaghoy ng Ina. Hindi na yata sumasapat ang volume ng gamot na itinuturok sa braso ng Ina. “Bakit si Mommy pa? Bakit ang Mommy ko pa na isang ulirang Ina? Wala bang gamot o doktor na maa-aring makakatulong sa kanya?”  napakaraming katanungan ngunit walang makakasagot nito.

Papalapit na ang Graduation Day. Tulad noon ay alam na niya kung ano ang makukuha niyang medalya, ang First Honorable Mention. Itinawag ng Principal sa ama niya bilang paggalang pa din sa dating alkalde. Ang Tiyahin na lamang daw ang magsasabit ng parangal sa kanya.

“Mommy bukas ng umaga ay graduation day ko na at may medalya ulit ako…” pabulong na sabi ni Ike sa ina nito na nuon ay tulog na tulog ang bantay na Nurse sa sofa bed

“Unggghhh… a—ayaw ko na” ungol sa sakit ang sinagot ng ina at ilang kataga sa mahinang boses. Iyon naman talaga ang madalas nitong dinadaing

“alam ko mommy… pagod na pagod ka na…. tatlong taon ka na diyan… mamahinga ka na po mommy…. mamahinga ka na…. paalam”

Natapos ang graduation day ng alas dose ng tanghali…

Natapos na din ang paghihirap ng Ina ni Ike.

Natagpuan kina-umagahan na nabunot ang respirator sa ilong nito. Nabunot daw marahil dahil nalagot ang tali sa braso nito.

“Nakikiramay kami ni Glenda. Sanay matanggap mo agad ito at ng maging Okey ka na….” ang sabi ni James ng pumunta sa libing ng ina ni Ike

“Okey naman na ako” sagot nito at mababakas nga na mas ma-aliwalas na ang mukha nito kaysa noong naghihirap pa ang Ina.

“Kung kelangan mo kami ay andyan lang kami sa bahay Ike” pamamaalam sa kaibigan ni James

 “Salamat…kita na lamang tayo sa San Pablo…”

 

Itutuloy….

<ito na lamang po muna kasi di ko pa natatapos isulat at nasa brain ko pa lang lahat>

 

Leave a Reply

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: