Ang Ibat-ibang Emosyon sa Kasalan (maikling kwento)

 Ang Ibat-ibang Emosyon sa Kasalan (maikling kwento)

Ekyusmi. Eksyusmi.

Hindi ko na matandaan pa ang huli kong pagpasok dito. Mabibilang lamang yata sa mga daliri ko sa mga kamay ang mga iyon. Ngunit ngayon ay may importante akong kailangang makita. May kinakailangan akong alamin. Kaya pinilit kong makipagsiksikan sa medyo  unahan. Duon sa medyo mataas na lugar na matatanawan ko ang bawat detalye.  Ang kabonggahan ng kasalan. Ang bawat mukha ng bawat taong sasaksi sa pagpapatali ng mga taong mayroong pusong nagmamahalan.

Ibat-ibang emosyon ang nababakas ko sa mukha ng mga taong nakikita ko. Kagaya rin ng emosyong nagrarambulan sa kalooban ko. May mga matatandang babae na walang  mapagsidlan nang ngite ang nagtsitsismisan dahil marahil sa haba nang panahong hindi pagkikita sa kamag-anakan nila. May mga kadalagahang hindi mapalagay sa kinakatayuan nila ang nakikipagsulyapan sa mga binatang nakapustura rin. May mga batang pumapalahaw na ng iyak dahil hindi siguro sapat ang hanging binubuga ng bentilador. May mga mukhang hindi na maipinta marahil dala nang gutom dahil pinili nilang huwag kumain sa kani-kanilang kabahayan upang makabawi ng ginastos sa  mamahaling regalong dala. Ang pari ay halatang inis na rin dahil huli na sa itinakdang oras at may tatlo pa na kasunod na nag-aantay na babasbasan niya.

Napako ang atensyon ko sa lalaking nasa unahan. Halatang hindi rin ito mapalagay dahil butil-butil na ang salit-salitang pawis na gumugulong sa noo nito pabagsak sa dibdib ng itim na amerikanang suot-suot  at paroo’t parito. Walang tigil ito sa kababalik-balik  sa paglalakad at halos lahat na ng tao ay nakamasid kung hihinto na ba ito. Kung mapipigilan nga lamang ng estatwang bato na nakadipa sa harapan niya na patigilin ito sa kalalakad sa harap niya ay matagal na nitong ginawa.

Nagawi sa paglalakad sa harap ko ang lalaking naka-itim na amerkana. Dinig na dinig kong nagtanong ito sa babae na  may mamahaling kasuotan at napapalamutian ng mga kumikislap na mga bato, wala pa ba si Glenda mama?. Sumagot naman ito na, huwag ka masyadong excited iho, maghintay ka at baka natraffic lang kasi malakas ang ulan. Kaya nagpatuloy lamanng itong muli sa paglalakad-lakad sa harapan ngunit kumukuyos na ang isang palad sa isang kamao nito. Nakasimangot na rin ito kagaya ng karamihang tao maliban sa akin. Palagay ko ay ako na lamang ang kaisa-isang mukha ang kakikitaan ng kaaliwalasan na ‘di tulad kanina bago ako dumating. Parang biglang binaligtad ang tagpo. Sila kanina ngunit ngayon ay ako na lamang ang nakangite.

Lumalakas na ang ingay sa loob ng simbahan. Isa-isa nang nagtatanungan ang bawat isa kung ano na ang nangyayari. Kung darating pa ba ang inaantay ng lahat. Kung kanina ay nakatuon ang pansin nila sa lalaking palakad-lakad sa harap ay waring nagsawa na sila sa eksenang iyon, kaya’t mas minabuting sa malaking pintuan na lamang na pasukan sila magmasid. Halos lahat ay nagpapalitan sa pagsulyap sa malaking orasan na naksabit sa inaagiw na may pinturang kupas na sementong pader. Tila binibilang ang bawat pintig ng segundo… ng bawat minuto.

May sumigaw sa labas, anydan na ang kotseng puti. Andyan na! at napalingon ang lahat na nakangite. Sa wakas dumating din! ang sabi ng ilan.

Dumagundong muli ang puso ko. Bumilis ang tibok nito. Lumalim ang paghinga. Nakabibingi ang mga bulungan ng mga tao. Nakabibingi ang pasasalamat nila sa diyos, Salamat…Salamat at dumating na rin yata  ang bride!

Hindi ko napansin na basang-basa na ang mata ko at nagsisimula nang gumulong ang mga luhang ito sa aking pisngi. Sari-saring mga tanong ang isa-isang namuo sa aking isipan at naghahagilap ngayon ng mga kasagutan. Bakit ginawa mo ito Glenda? Hindi ba sapat ang wagas na pag-ibig? Nababayaran ba ito ng salapi? Liligaya ka ba sa piling niya? Papano na ang batang dinadala mo ngayon sa iyong sinapupunan? Kikilalanin ba siya nitong ama?

Hindi ko alam ang mga kasagutan sa mga tanong na ito. Napansin kong muli ang estwang nakadipa. Napansin ko ang butas sa mga palad nito. Nagsimulang maunawaan ang paghihirap niya. Ang pasakit na nararamdaman niya dahil sa mga paghihirap ng iba. Ang pagmamahal niya sa iba.

 At hindi ko napansin kinakausap ko na ang estatwa. Kinakausap ko na SIYA. Panginoon tulungan n’yo po si Glenda, tulungan n’yo po kami. 

Pagdilat ko ay nakita ko. Bumaba ang Mommy ni Glenda sa puting kotse. Lumakad ito papunta sa harapan at kinuha ang mikropono. Habang umiiyak ay sinabi nito sa mga tao na hindi na tuloy ang kasalan. Nagbulungan ang mga tao. Muling nainis ang mga ito sa pangyayari lalo na ang mga kanina pa ginugutom. Nagtanungan. Nagsimulang mag-ingay. Napayuko ang naka-itim na amerikana at muling naglakad ito ngunit hindi tulad kanina. Ngayon ay mabilis at may direksyon na, palabas ito ng pinto.

  

May kakaibang nanginig sa gilid ng puso ko. Nagba-vibrate pala ang telepono ko. Tiningnan ko ito at si Glenda ang nagrehistro. May text message siya:

DYEP UMUWI K N. D N KO DRATING S KSAL KO. KSMA KO N ANG BESTFREN MO. MAG-UUSAP KMI. TNX S SUPORTA.

  

Hindi ko alam kung ano ang emosyong mararamdaman ko. Mabigat ang mga ito.  Awa sa iniwan at Saya para sa mga kaibigan ko.  Sana nga maging maayos na ang lahat sa’yo, sa inyong lahat.

 

Naglakad na rin ako palabas ng pinto sa simbahan ng Baclaran na hindi alintana ang malakas na buhos ng ulan.

Author: dyeppri

Author’s Bio/Notes: dyeppri1975

Dinuguan

Dinuguan

 

Tila hindi kayang pagurin nang isang katerbang buhanging hinahalo nila sa semento at pagbubuhat nito sa ikatlong palapag na ginagawang gusali ang kapaguran ni Selso. Kung nakakakuha ng tiyempo ay umuuwi ito sa bahay  nang mas maaga sa itinakdang oras na uwian ng mga empleyado sa konstraksyong pinapasukan nito.

  

Tulad nang hapon na ito na ang mga butiki sa kisame lamang ang saksi. Ginising niya si Julia sa pamamagitan ng mga mapupusok na halik mula sa paa pataas ng tuhod, hita, balakang, dibdib, leeg at mga labi nito. Huminto siya pansamantala sa labi nito na tila duon naka sumpong ng hinahanap na kaligayan. Kusang nangalaglag sa sahig ang panakip nila sa katawan. Ang panakip na siyang naging dahilan ng pagkakasala ng tao sa diyos. Na ang tao’y dapat walang hiya. Walang dunong sa kanilang ginagawa. Ang lahat ay walang dahilan. Puro kailangang katawan lamang.

At duon ay nakalimutan na niya pansamantala ang dahilan ng pag-uwi niya ng maaga, ang hapdi ng sikmurang dala ng gutom na hindi pa siya nanananghalian.

 

Kagaya ng mga nauna ay walang magawa si Julia kundi ang ibalik ang nawalang ulirat at gantihan ang mga halik ni Selso. Kailangan niyang higitan ang mga naunang ipinamalas na kagalingan nito sa pakikipagtalik. Kailangan niyang makamit ang ekspektasyon ni Selso sa kanya. Ayaw nitong maulit ang minsang pagkadismaya nito sa kanya at imbes na halik ang iganti sa kanya ay mga suntok at sampal ang iginawad nito. Hindi na daw ba siya matututo.

 

Gamit ang sandata ng kasanayan at kaalaman sa kiliti nito ay muling tinangka niyang patakasin sa katawang lupa ang kaluluwa ni Selso. Gawing baliw ito. Ang tao’y muling nagsahayop. At ang hayop ay naging tao.

 

Naglaban ang kanilang mga dila. Espadahan na walang pagkasugat. Kung noo’ng una ay nakahihiwa pa sa damdamin niya iyon ay ngayon ay tila sanay na sanay na ang kanyang katawang lupa sa ganoong eksena. Nawala na ang kanyang hiya. Binura na nito ang kalapastangan bilang isa man lamang siyang babae.  Bakit pa kinakailangang daanin sa iyak kung pwe-pwede namang gawing matamis ang isang mapait na bagay, ang sabi niya sa kanyang sarili. Pinilit niyang unawain ang lahat. Pinilit niyang tanggapin na sadyang malibog ang mga lalaki. Pinilit niyang ganoon na talaga si Selso. Pinilit din niyang sadyang ganoon na siya. Parausan.

 

Nagpagulong-gulong sila.Ang mga kamay ni Selso ay tila isang manlalakbay na hindi alam kung saan pupunta. Paroo’t parito sa kabuuan ng katawan ni Julia. Dumudulas ang bawat himas. Nang magsawa sa ginagawa ay namasyal ang mukha nito sa likod, sa dibdib hanggang bumaba sa pagitan ng kanyang mga hita. Pinilit pawiin ang pagka-uhaw sa kakaunting katas na bumubulwak sa kaselanan ng kaharian nito.

 

Walang hanggang pag-ungol lamang ang ginanti ni Julia. Hindi siya makawala sa bisig ni Selso. Wala siyang magawa kundi ang ipihit ang mga ulo mula kaliwa hanggang kanan- pakaliwa. Sinabunutan niya ito ng matindi na tila lalong ikinatuwa ng huli. Masmasakit-masmasarap ika nito.

 

Nang magsawa si Selso ay natiyak niyang panahon na upang pakawalan ang natitira pa niyang lakas. Ang lakas na handang gumapi kanino man. Hinila niya si Julia. Inihanda sa kanyang gagawin. Sa gagawing pagpasok sa katauhan nito. Kumubabaw ito at itinusok ang buong tanda ng kanyang pagkalalaki. Umulos ng sunod-sunod. Hindi kayang pawiin ng malamig na hangin mula sa bentilador ang kumakawalang init sa katauhan nito. Butil-butil ang pawis na nanunulay sa mga braso nito bago niya narating ang sukdulan ng pagsabog ng kanyang kamandag. Ang walang hanggang kamandag na kayang pumatay ng lahat. Ngunit para kay Julia ay mabuti na ito kaysa magbigay pa ng panibagong buhay na kayang-kaya rin niyang patayin. Nang kanyang kalibugan.

 

Bumagsak si Selso sa matigas na kama habang hinahabol ang paghinga. Pumikit ito panandalian ngunit bago pa siya nakatulog ay duon niya na alaala na gutom na nga pala siya. Isa-isang pinulot ang mga saplot niya na naglaglagan sa sahig.

 

Dumiretso sa kusina at nagbungkal ng makakain. Ngunit wala siyang natagpuang magpapatigil sa pagkalam ng kanyang sikmura. Muli niyang binalikan ang nuo’y nakahiga pa ring si Julia na nababalutan na ng kumot. Ganoon naman siya na sa tuwing iiwang mag-isa. Duon bumabalik ang kanyang hiya. Duon kapag tapos na siyang muling maangkin.

 

Pagkakita kay Selso ay mabilis na nagbangon si Julia. Hinarap ang mga pangangailangan nito. Alam na niya na kung ano pa ang kina-kailangang muli nito. Ang panibagong pagsisilbi. Iyon lamang daw naman ang kanyang silbi at ang gawin siyang madalas na arenola. Ngunit wala na daw dapat makaalam nito maliban sa kanilang dalawa kung ayaw niyang malintikan sila. Wala.

 

“Asan na ang ulam? Ano ba ang niluto ng nanay mo?”

 

“Dinuguan po,”

Author: dyeppri

Mga Tula ng Lumuluwag na turnilyo #1

Doctors Chapter 8 – Chapter 8 Medecine Proper I

Chapter 8 Medecine Proper I

“Nakakakita ka na ngayon ng walang salamin?” tanong ni Ike kay Glenda

“OO kasi sabi ni Daddy ay dapat mag-ayos na daw ako sa sarili ko dahil iba na ako, iba na ang antas natin sa karamihan….kelangan nating maging kaaya-aya sa iba para galangin tayo bilang isang mangagamot kaya eto at binilhan ako ng contact-lens ni daddy” sagot nito na mababakas ang pagiging seryoso na nya

“Naninibago talaga ako sayo at lumabas na ang tinatago mo, maganda ka pala talaga!” tukso ni Ike

“Siguro dahil nagpa-rebond ako at nagpabody-scrub…hehehe! pangiseng sagot nito

“Pa-humble effect ka pa dyan! Aminin mo na kasi na maganda ka nga!”

“OO na OO na at maganda na ako! teka asan ba si James?”

“Kung bakit kasi hindi ka umuwi sa atin at dito ka na dumeretso sa school…  para ba supresahin kami sa bago mong looks, ha?!”

“Hindi nga! Hindi nga!!! tara na nga sa room ni James at baka nagkukulong nanaman ‘yun…”

 

Malaki talaga ang pinagbago ni Glenda nang bumalik siya galing sa Maynila. Napakaganda nito at lumabas ang pagiging mestiza nito. Napaka-porselana ng kutis dahil miminsan lang naman maarawan at ito ay kapag kasama si James, na lalong pinatingkad ang makinis na balat ng magpunta sila sa Spa na kung ano-ano ang ginawa sa kanya. Para ngang nakakita ng sikat na artista ang manyakis na receptionist at talagang napa-WOW ito. Sobrang kaligayahan din naman ang nadama ng kanyang mga magulang.  Ginusto talaga ng mga magulang niya na ayusan ang kanilang anak. Iba na daw      ang tingin nila para kay Glenda sa kadahilanang alam na nila na ilang taon na lamang at magiging isang tunay na Doktor na ito. Maipagmamalaki nila sa lahat ng mga kakilala na napagtapos nila ang anak bilang isang mangagamot. 

 

Tok! Tok! Tok!

 

“Sandali lang!” at mabilis na binuksan ni James ang pinto dahil nararamdaman niya marahil na si Glenda iyon na pinaka-iintay niya

“Huh!” Natulala siya ng buksan ang pinto at ang kagandahan ng mukha ni Glenda ang bumulaga sa harap niya… ilang segundo nitong tinitigan ang mga mata ng kaibigan at kung hindi pa nagsalita si Ike ay hindi sila matitigil sa pagtititigan na akala mo ay namaligno

“Hoy! hindi ba tayo papasok?!” tanong ni Ike na nagpanumbalik sa ulirat ng dalawa at nagtawanan sila… tawanan na silang dalawa lamang ang nagkakaintindihan ng mga sandaling iyon

“Para kayong mga sira… mga MR!” sabay hila papasok sa dalawa

 

Simula ng mga sandaling iyon ay iba na ang pagturing ni James sa kaibigang si Glenda. Nirerespeto niya ito at inaalagaan ng higit pa sa dati. Sobrang sweet at gentleman nito ngayon na lalo namang nagpapakilig sa dalaga lat lalo na kung naglalakad sila sa ulanan galing sa kabilang gusali ng paaralan ay talagang inaalalayan siya ni James at hawak pa ang mga braso niya. Magkahawak sila na parang ayaw ng bumitiw sa isat-isa.

 

“Okey class, make a group of 4 people and choose your table!”  kanya-kanya silang takbuhan sa bawat table na hindi pa nila nalalaman ang nababalot sa itim na kumot.

“Open it slowly….slowly….. at sila ang makakasama nyo sa buong semester na ito!” dagdag pa ng guro

 

Unang subject ay Anatomy at dissection iyon. Ipinakita na sa kanila ang kanya-kanyang magiging partner at kaklase nila sa subject na iyon…ang kanilang cadaver. Karamihan sa mga cadaver na pinag-aaralan sa eskwelahan ay nasa kalagitnaan ng mga edad at namatay ng natural causes at hindi sa pilegrosong sakit na maaring magbigay ng karamdaman sa mga estudyante. Apat na tao sa isang cadaver.

 

“Yak!” sigaw ng ilan ng makita ang laman niyon

“Oh my God!!!” sigaw ng iba at ang iba ay natulala pa… mayroon pa ngang nanlambot at naupo sa isang tabi na animo’y magko-colapse sa  nakitang patay na tao sa harap niya.

 

Hindi makapaniwala ang bawat estudyante na ang dating patay na nakikita lamang nila sa sinehan o sa lamayan ay ngayon ay nasa harapan na nila at hahawakan pa nila para pagpira-pirasuhin! Kelangan talaga dahil iyon ang daan patungo sa kanilang pangarap na maging isang doktor.

 

“Don’t worry class at normal lang yang nararamdaman ninyo. First time nyo pa lamang naman kasi makaharap ang isang cadaver but respect them dahil may mga kaluluwa din sila at ‘di natin alam kung asan na iyon o baka nasa tabi na natin” halos manginig pa sa takot lalo ang mga estudyante sa sinabi ng guro nila

 

“Respect them at kapag may nahuli akong pinaglalaruan ang cadaver ay siguradong kick-out ang aabutin niya and I repeat  treat them with Big respect!”

 

May ilang mga estudyante ang hindi nakakain ng normal ng ilang araw dahil sa subject nilang anatomy. Hindi makakain ng karne ng baka o baboy at parating isda na lamang dahil daw parang nakikita daw nila ang mga laman ng cadaver na hinihiwa nila sa raw-araw upang pagaralan ang lahat ng parte nito. Simula sa kaliit liitang bahagi ng kuko hanggang sa kaloob-looban ng lamang loob ay kelangan nilang kabisaduhin.

 

“James bakit kaya heart ang simbulo ng love eh wala namang emosyon ang puso natin?!” tanong ni Glenda

“OO nga eh, dapat sana ay ang limbic system natin o isang bilog lamang  ang simbolo nito?!”

“Kapag nasira kaya ang limbic lobe ay ano ang mangyayari sayo?”

“Ang sabi sa human anatomy ni Snell ay mawawalan ka na daw ng damdamin o pag-ibig o kahit sexual drive ay mawawala ka na at HINDI ka na maaaring mahalin pa!” seryosong sagot ni James

sa natigilang si Glenda. Namula ang dalaga at saka nagsabi ng…

“Sana James ay huwag masira ang limbic system mo!” saka naghawak ang kanilang mga kamay at nagkaintindihan ang kanilang mga puso sa mga terminolohiyang hindi kayang maunawaan ng utak at talagang puso lamang ang nakaka-intindi.

 

Naglapat ang kanilang mga labi na animo ay sabik na sabik sa bawat isa.  Kay tagal na nilang hinihintay ang ganoong sitwasyon, pinapangarap at ngayon nga ay nangyari na. Pinaubaya ni Glenda kay James ang buo niyang pagkatao…hinayaan niya ito na angkinin siya.  Sabagay ay alam na naman niya na matagal na siyang pag-aari ni James kaya ng medesina ang ginusto niya upang hindi na sila magkahiwalay pa… hindi niya iyon kaya… ang mawala sa piling ang pinakamamahal na si James.

 

Mas naging malambing pa sila sa isat-isa na hindi naman na pansin ng mga ibang tao sa paaralan dahil sanay na sila sa mga ito maliban kay Ike. Sabagay ay matagal naman na alam ni Ike na mayroong pagmamahalan ang dalawang kaibigan sa isat-isa at nahahadlangan nga lamang iyon ng pagkakaibigang matalik at takot na masira iyon. Kaya ganoon na lamang ang pagtulong ni Ike sa dalawa, sinadya ni Ike na papagselosin si James upang malaman nito kung ano ba talaga ang totoong nararamdaman niya sa kay Glenda. Ilang buwan ang patuloy nanagdaan at talagang naging ma-ingat sila upang hindi mabunyag ang sekreto nilang pagmamahalan.

 

“James tulungan mo naman ako kay Gringgo dahil hindi ko mapaamo ito” sabi ni Glenda

“Walang problema dahil mabait naman yang pusa mo eh!” malambing na sagot nito

“Naaawa talaga ako sa kanila dahil sila ang kailangan nating pag-ekperementuhan.”

“’yan ang kanilang halaga sa mundo at kailangan nating mga tao upang matuto. Kung hindi natin ito gagawin ay papano tayo makakatulong balang araw.”

“sabagay hindi naman nakakain ang mga pusa kaya siguro ito talaga ang silbi nila sa tao.”

 

Apendectomy ang ginawa nila sa mga pusa. Isang oras ang naging operasyon ng mga estudyante para sa mga ito at inilagay sa isang malinis na kuwarto na may maliliit na kulungan upang mabantayan laban sa mga mikrobyo at sa tuluyang paggaling ng mga sugat ng mga ito. Parang isang ICU ng mga pusa.

 

“Glenda, James…pinapatawag tayong lahat sa conference room at importante daw. May nangyaring masama sa ating operations at patay na ang mga pusa!” sabi ni Edgardo

“Lahat patay?!” pagtataka ng dalawa

“OO at pati nga ang mga pusang hindi pa nagagalaw ay nangamatay din… suspetsa ni Professor Dean na may nanglason sa mga ito.”

“baka napagkatuwaan ng estudyante o ng isang tagalabas at pinainom ng lason sa daga!” ang nasabi ni James ng makita ang kuwarto

“hinala ko ay si…ano kasi ay naa-awa daw siya sa mga sasapitin ng pusa! ‘di daw niya kayang makitang nahihirapan ang pusa niya” sabi ni Glenda

“ ano ito Eutthanasia sa mga pusa?! at sino naman iyon?… ‘di naman siguro at baka yung may galit lang sa paaralan natin na taga-labasan.” sagot ni Edgardo

 

itutuloy…